شمارهٔ ۳۱

ادامه‌ی باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است

1. شمارهٔ ۳۳درویشِ تو را توانگری میبایست
2. شمارهٔ ۳۴گر ما به هزار تک بخواهیم دوید
3. شمارهٔ ۳۵در عشق مرا چون عدم محض فزود
4. شمارهٔ ۳۶چون در ره این کار مرا دید فزود
5. شمارهٔ ۳۷از بس که در آثار نمیبینم من
6. شمارهٔ ۳۸هیچم همه تا با خود و با خویشتنم
7. شمارهٔ ۳۹نه فخر ز سرفرازیم میآید
8. شمارهٔ ۴۰من ماندهام و لیک بی من منییی