شمارهٔ ۳۹

ادامه‌ی باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است

1. شمارهٔ ۴۱زان روز که در صدر خودی بنشستم
2. شمارهٔ ۴۲اول همه نیستی است تا اول کار
3. شمارهٔ ۴۳عمری به فنا بر دلم آوردم دست
4. شمارهٔ ۴۴هیچم من و در گفت و شنید آمدهام
5. شمارهٔ ۴۵این بیخودیی که من در آن افتادم
6. شمارهٔ ۴۶ای دل! دیدی که هرچه دیدی هیچ است
7. شمارهٔ ۴۷ای بود تو پیوسته بنا بود آخر