پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید

  1. شمارهٔ ۷۶آن راز که پیوسته از آن میپرسم
  2. شمارهٔ ۷۷دل سوختهٔ جمال او میبینم
  3. شمارهٔ ۷۸ما مذهبِ عشقِ روی آن مه داریم
  4. شمارهٔ ۷۹پیوسته حریفِ جان فزایم باید
  5. شمارهٔ ۸۰بر خاک بسی نشستم از غمناکی
  6. شمارهٔ ۸۱میآیم و بس چون خجلی میآیم
  7. شمارهٔ ۸۲چون چهرهٔ خورشید وَشَش روشن تافت
  8. شمارهٔ ۸۳در محو دلم ز خویشتن مانَد باز
همه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.