پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید

  1. شمارهٔ ۷۸ما مذهبِ عشقِ روی آن مه داریم
  2. شمارهٔ ۷۹پیوسته حریفِ جان فزایم باید
  3. شمارهٔ ۸۰بر خاک بسی نشستم از غمناکی
  4. شمارهٔ ۸۱میآیم و بس چون خجلی میآیم
  5. شمارهٔ ۸۲چون چهرهٔ خورشید وَشَش روشن تافت
  6. شمارهٔ ۸۳در محو دلم ز خویشتن مانَد باز
  7. شمارهٔ ۸۴از عشق تو آمدم به جان چتوان کرد
  8. شمارهٔ ۸۵گه عشق تو در میان جان دارم من
همه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.