پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

  1. شمارهٔ ۲۴لعلت که بلای دل و دین آید هم
  2. شمارهٔ ۲۵تا روی چو آفتاب جانان بفروخت
  3. شمارهٔ ۲۶گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست
  4. شمارهٔ ۲۷عشق رخ تو که کیمیای خطرست
  5. شمارهٔ ۲۸گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم
  6. شمارهٔ ۲۹کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست
  7. شمارهٔ ۳۰ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود
  8. شمارهٔ ۳۱آن ماه که سجده بُرد انجم او را
همه‌ی باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.