پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن

  1. شمارهٔ ۵دیدی تو که محنت زده و شاد بمرد
  2. شمارهٔ ۶عمری به هوس گذاشتی خیز و برو
  3. شمارهٔ ۷دانی تو که هر که زادناچار بمرد
  4. شمارهٔ ۸چون قاعدهٔ بقای ما عین فناست
  5. شمارهٔ ۹کارت همه چون که خوردن و خفتن بود
  6. شمارهٔ ۱۰تو بیخبری و تا خبر خواهد بود
  7. شمارهٔ ۱۱چون مردن تو چارهٔ یکبارگی است
  8. شمارهٔ ۱۲چون پنداری در بُنهٔ ما افتاد
همه‌ی باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.