پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن

  1. شمارهٔ ۷دانی تو که هر که زادناچار بمرد
  2. شمارهٔ ۸چون قاعدهٔ بقای ما عین فناست
  3. شمارهٔ ۹کارت همه چون که خوردن و خفتن بود
  4. شمارهٔ ۱۰تو بیخبری و تا خبر خواهد بود
  5. شمارهٔ ۱۱چون مردن تو چارهٔ یکبارگی است
  6. شمارهٔ ۱۲چون پنداری در بُنهٔ ما افتاد
  7. شمارهٔ ۱۳بر لوحِ دلت نقشِ دو عالم رقم است
  8. شمارهٔ ۱۴گر مرد رهی، حدیث عالم چه کنی
همه‌ی باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.