شمارهٔ ۳۴

ادامه‌ی باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

1. شمارهٔ ۳۶بیچاره دلم که راحت جان میجست
2. شمارهٔ ۳۷هم شیوهٔ سودای تو نتوان دانست
3. شمارهٔ ۳۸پای از تو فرو شد به گِلم میدانی
4. شمارهٔ ۳۹آنها که درین درد مرا میبینند
5. شمارهٔ ۴۰دل سِرّ تو در نو و کهن بازنیافت
6. شمارهٔ ۴۱جز درد تو درمان دل ریشم نیست
7. شمارهٔ ۴۲حالم ز من سوخته خرمن بمپرس
8. شمارهٔ ۴۳هجرِ تو هلاکِ من بگوید با تو