عطار
جواب پدر
پدر بگشاد الماس زبان را
بسفت آنگه گهرهای بیان را
پسر را گفت گر داری هدایت
همه عمرت تمامست این حکایت
عطار
ادامه‌ی بخش دوازدهم
- (۲) حکایت سنگ و کلوخمگر سنگ و کلوخی بود در راه
- (۳) حکایت شبلی با آن جوان در بادیهمگر شبلی چو شمعی سر بسر سوز
- (۴) حکایت شوریده دل بر سر گوریکی شوریدهٔ می‌شد سحرگاه
- (۵) حکایت دیوانه که رازی با حق گفتیکی دیوانهٔ کو بود در بند
- (۶) حکایت سلطان ملکشاه با پاسبانشبی برفی عظیم افتاد در راه
- (۷) حکایت شیخ ابوسعید با معشوق خویشفرستادست شیخ مهنه سه چیز
- (۸) حکایت ایاز با سلطانایاز سیمبر در خواب خوش بود
- (۹) حکایت ماه و شوق او با آفتابقمر گفتا که من در عشق خورشید
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.