عطار
المقالة الحادی عشر
پسر گفتش اگر در جاه باشم
چرا آشفته و گمراه باشم
چو من در اعتدالی جاه جویم
مکن منعم اگر این راه جویم
اگر اندک بود در جاه میلم
غرور جاه نرباید چو سیلم
عطار
ادامه‌ی بخش یازدهم
- (۱) حکایت آن مرد که در بادیه تجرید میکردبزرگی بود از اصحاب توحید
- (۲) حکایت آن دیوانه که تابوتی دیدیکی تابوت می‌بردند بر دست
- (۳) حکایت گفتار پیغامبر در طفل نوزادچنین گفته‌ست با یاران پیمبر
- (۴) حکایت حسن و حسین رضی الله عنهماحسن می‌شد حسینش بود همبر
- (۵) حکایت شبلی با سائل رحمه اللهمگر شبلی به‌مجلس بود یک روز
- (۶) حکایت سلطان محمود با ایاز در گرمابهمگر روزی ایاز سیم اندام
- (۷) حکایت شیخ بایزید و آن قلّاش که او را حدّ میزدندبکاری بایزید عالم افروز
- (۸) حکایت عبدالله مبارک با غلاممگر ابن المبارک بامدادی
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.