پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۸۱

در درد عشق یک دل بیدار می نبینم

مستند جمله در خود هشیار می نبینم

جمله ز خودپرستی مشغول کار خویشند

در راه او دلی را بر کار می نبینم

عمری بسر دویدم گفتم مگر رسیدم

با دست هرچه دیدم چون یار می نبینم

گفتم مگر که باشم از خاصگان کویش

خود از سگان کویش آثار می نبینم

دعوی است جمله دعوی کو عاشقی و کو عشق

کز کشتگان عشقش دیار می نبینم

گر عاشقی برآور از جان دم اناالحق

زیرا که جای عاشق جز دار می نبینم

چون مرد دین نبودم کیش مغان گزیدم

دین رفت و بر میان جز زنار می نبینم

اکنون ز نا تمامی نه مغ نه مؤمنم من

اندک ز دست دادم بسیار می نبینم

دردا که داد چون گل عطار دل به بادش

وز گلبن وصالش یک خار می نبینم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۵۸۳در ره او بی سر و پا می‌روم
  2. غزل شمارهٔ ۵۸۴هر شبی وقت سحر در کوی جانان می‌روم
  3. غزل شمارهٔ ۵۸۵ما هر چه آن ماست ز ره بر گرفته‌ایم
  4. غزل شمارهٔ ۵۸۶ما به عهد حسن تو ترک دل و جان گفته‌ایم
  5. غزل شمارهٔ ۵۸۷باده ناخورده مست آمده‌ایم
  6. غزل شمارهٔ ۵۸۸ما می از کاس سعادت خورده‌ایم
  7. غزل شمارهٔ ۵۸۹دست در عشقت ز جان افشانده‌ایم
  8. غزل شمارهٔ ۵۹۰ما ز عشقت آتشین دل مانده‌ایم
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.