پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۷

تا کی از صومعه خمار کجاست

خرقه بفکندم زنار کجاست

سیرم از زرق فروشی و نفاق

عاشقی محرم اسرار کجاست

چون من از بادهٔ غفلت مستم

آن بت دلبر هشیار کجاست

همه کس طالب یارند ولیک

مفلسی مست پدیدار کجاست

همه در کار شدیم از پی خویش

کاملی در خور این کار کجاست

گرچه مردم همه در خواب خوشند

زیرکی پر دل بیدار کجاست

روز روشن همگان در خوابند

شبروی عاشق عیار کجاست

گر گ پیرند همه پرده‌دران

یوسفی بر سر بازار کجاست

همه در جام بماندیم مدام

اثر گرد ره یار کجاست

گشت عطار در این واقعه گم

اندرین واقعه عطار کجاست

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۹دوش کان شمع نیکوان برخاست
  2. غزل شمارهٔ ۳۰اینت گم گشته دهانی که توراست
  3. غزل شمارهٔ ۳۱چون مرا مجروح کردی گر کنی مرهم رواست
  4. غزل شمارهٔ ۳۲عاشقی و بی نوایی کار ماست
  5. غزل شمارهٔ ۳۳این چه سوداست کز تو در سر ماست
  6. غزل شمارهٔ ۳۴راه عشق او که اکسیر بلاست
  7. غزل شمارهٔ ۳۵طرقوا یا عاشقان کین منزل جانان ماست
  8. غزل شمارهٔ ۳۶تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.