علی اشتری
شمارهٔ ۶ - بیاد گذشته
یاد آن دوران که حالی داشتم
دیده هر شب بر جمالی داشتم
با پریرویان نغز سیم ساق
گه فراق و گه وصالی داشتم
دست بر دامان ماهی میزدم
چشم در چشم غزالی داشتم
تا ببوسم چهره ای تابنده را
لااقل گاهی مجالی داشتم
کودکی بودم به مهری پای بند
وه چه آسوده خیالی داشتم
خاطری با مهر ماهی متصل
وز همه جا انفصالی داشتم
سرد و گرم روزگاران را ز عشق
با بهاری اعتدالی داشتم
جاودان پنداشتم این عیش را
وه که بیجا احتمالی داشتم
ای دریغا! دست چرخ از بیخ کند
گر امیدی بر نهالی داشتم
در جوانی پیر گشتم، کم بماند
گر نشاطی یا که حالی داشتم
اینک ایدل گر پناهی بایدم
در میان اشک و آهی بایدم