امیر معزی
شمارهٔ ۹۰
از عمر شبی به کام دل دوشم بود
کاواز سرود و رود درگوشم بود
بگذشته و بامداد فرموشم بود
مهتاب نبود و مه در آغوشم بود
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۲هرکس که سزای افسر وگاه بود
- شمارهٔ ۹۳هر بزم که کردی همه بهروزی بود
- شمارهٔ ۹۴دجله ملکا زمان زمان بفزاید
- شمارهٔ ۹۵خرگه زند وکارکسی نگشاید
- شمارهٔ ۹۶سلطان جهان برکیارق باید
- شمارهٔ ۹۷از درگه تو ملوک را تاج آید
- شمارهٔ ۹۸شاها چو دلت در صف تدبیر آید
- شمارهٔ ۹۹چون آتش خاطر مرا شاه بدید
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.