امیر معزی
شمارهٔ ۹۲
هرکس که سزای افسر وگاه بود
خدمتگر این خدمت درگاه بود
در روی زمین اگر بسی شاه بود
شاه همه سنجر ملکشاه بود
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۴دجله ملکا زمان زمان بفزاید
- شمارهٔ ۹۵خرگه زند وکارکسی نگشاید
- شمارهٔ ۹۶سلطان جهان برکیارق باید
- شمارهٔ ۹۷از درگه تو ملوک را تاج آید
- شمارهٔ ۹۸شاها چو دلت در صف تدبیر آید
- شمارهٔ ۹۹چون آتش خاطر مرا شاه بدید
- شمارهٔ ۱۰۰حوران سپاهت ای شه شیر شکر
- شمارهٔ ۱۰۱دست مَلِک ملوکِ عالم‌ْ سنجر
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.