امیر معزی
شمارهٔ ۱۱۳
چون چشم تو بر دلم شود تیر انداز
زلف تو شود پیش دلم جوشن ساز
کوته نکنم دو دست از آن زلف دراز
کاو تیر به جوشن از دلم دارد باز
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۵شاهی که به رزم کاویان داشت درفش
- شمارهٔ ۱۱۶در عشق تو بی‌روان نَوان بودم دوش
- شمارهٔ ۱۱۷دستور و شهنشه از جهان رایت خوش
- شمارهٔ ۱۱۸نشناخت ملک سعادت اختر خویش
- شمارهٔ ۱۱۹چون ابر کف تو بیند ای خسرو شرق
- شمارهٔ ۱۲۰تا دید زمانه در دلم غایت عشق
- شمارهٔ ۱۲۱چشمی دارم ز اشک پیمانهٔ عشق
- شمارهٔ ۱۲۲ای کرده همه جهان ز ناپاکان پاک
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.