امیر معزی
شمارهٔ ۱۱۶
در عشق تو بی‌روان نَوان بودم دوش
آشفته دل و رمیده جان بودم دوش
مرغی که به تیغ نیم بسمل‌گردد
دور از بر تو راست چنان بودم دوش
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۸نشناخت ملک سعادت اختر خویش
- شمارهٔ ۱۱۹چون ابر کف تو بیند ای خسرو شرق
- شمارهٔ ۱۲۰تا دید زمانه در دلم غایت عشق
- شمارهٔ ۱۲۱چشمی دارم ز اشک پیمانهٔ عشق
- شمارهٔ ۱۲۲ای کرده همه جهان ز ناپاکان پاک
- شمارهٔ ۱۲۳سقای ملک گرفت چنگ اندر چنگ
- شمارهٔ ۱۲۴ای تیغ تو با قوت مریخ و زحل
- شمارهٔ ۱۲۵از روضهٔ حسن تو نگاری رسدم
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.