پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۲

ای کرده همه جهان ز ناپاکان پاک

هرگز نبود تو را ز ناپاکان باک

ای خسرو پاک پیکر ازگوهر خاک

ای‌گوهر پاک احسن الله جزاک‌

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴ای تیغ تو با قوت مریخ و زحل
  2. شمارهٔ ۱۲۵از روضهٔ حسن تو نگاری رسدم
  3. شمارهٔ ۱۲۶ای سیمبر از عشق تو در رشته شدم
  4. شمارهٔ ۱۲۷هر شب غم تو به مه اشارت‌کُنَدَم
  5. شمارهٔ ۱۲۸ای یار شبی که بی‌رخت بگذارم
  6. شمارهٔ ۱۲۹گرچه دل و سینه‌ کان گوهر دارم
  7. شمارهٔ ۱۳۰هر شب ز غم تو دل ز جان برگیرم
  8. شمارهٔ ۱۳۱گه سرو بلند حله بوشت خوانم
همه‌ی رباعیات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.