پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۰

تا دید زمانه در دلم غایت عشق

در پیش دلم همی کشد رایت عشق

گر وحی زآسمان گسسته نشدی

درشان دل من آمدی آیت عشق

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲ای کرده همه جهان ز ناپاکان پاک
  2. شمارهٔ ۱۲۳سقای ملک گرفت چنگ اندر چنگ
  3. شمارهٔ ۱۲۴ای تیغ تو با قوت مریخ و زحل
  4. شمارهٔ ۱۲۵از روضهٔ حسن تو نگاری رسدم
  5. شمارهٔ ۱۲۶ای سیمبر از عشق تو در رشته شدم
  6. شمارهٔ ۱۲۷هر شب غم تو به مه اشارت‌کُنَدَم
  7. شمارهٔ ۱۲۸ای یار شبی که بی‌رخت بگذارم
  8. شمارهٔ ۱۲۹گرچه دل و سینه‌ کان گوهر دارم
همه‌ی رباعیات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.