پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۲

از کوی تو تا کوی من ای شمع طراز

دریاست ز اشک من همه راه دراز

گر هست درآمدن به‌کشتیت نیاز

زان دل که زمن ربوده‌ای کشتی ساز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۴از جور قد بلند و موی پستش
  2. شمارهٔ ۱۱۵شاهی که به رزم کاویان داشت درفش
  3. شمارهٔ ۱۱۶در عشق تو بی‌روان نَوان بودم دوش
  4. شمارهٔ ۱۱۷دستور و شهنشه از جهان رایت خوش
  5. شمارهٔ ۱۱۸نشناخت ملک سعادت اختر خویش
  6. شمارهٔ ۱۱۹چون ابر کف تو بیند ای خسرو شرق
  7. شمارهٔ ۱۲۰تا دید زمانه در دلم غایت عشق
  8. شمارهٔ ۱۲۱چشمی دارم ز اشک پیمانهٔ عشق
همه‌ی رباعیات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.