پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۵۹۹

خوش زی بکسان که بینی از دهر خوشی

ور جور کنی همانقدر جور کشی

نیشی که زنی ترا همان نیش زنند

کان زهر که خود چشانده یی باز چشی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۱در خانه اگر نکو سرشتی داری
  2. شمارهٔ ۶۰۲گر بخت مدد کند که بویی ببری
  3. شمارهٔ ۶۰۳ای آنکه چو نخل تازه آراسته‌ای
  4. شمارهٔ ۶۰۴ای گوهر دل که گنج شاهی داری
  5. شمارهٔ ۶۰۵یارب بکام دولت خویش رسی
  6. شمارهٔ ۶۰۶پروانه‌صفت اهلی اگر سوخته‌ای
  7. شمارهٔ ۶۰۷گر بر عدم و وجود عالم نفسی
  8. شمارهٔ ۶۰۸آن گل که بنازکی ندارد بدلی
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.