پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۲

گر بخت مدد کند که بویی ببری

برخیزی و ره بجستجویی ببری

میدان فلک پر است از گوی مراد

باشد که تو از میانه گویی ببری

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۴ای گوهر دل که گنج شاهی داری
  2. شمارهٔ ۶۰۵یارب بکام دولت خویش رسی
  3. شمارهٔ ۶۰۶پروانه‌صفت اهلی اگر سوخته‌ای
  4. شمارهٔ ۶۰۷گر بر عدم و وجود عالم نفسی
  5. شمارهٔ ۶۰۸آن گل که بنازکی ندارد بدلی
  6. شمارهٔ ۶۰۹خوش آنکه گشاد چشم و دل سوی کسی
  7. شمارهٔ ۶۱۰عاشق شوی آنزمان که تن خاک کنی
  8. شمارهٔ ۶۱۱ساقی تو مگر چشم کرم باز کنی
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.