پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۶

پروانه‌صفت اهلی اگر سوخته‌ای

زان است که بر شمع نظر دوخته‌ای

در آتش خویش اگر بسوزی خاموش

کین آتش جان‌سوز خود افروخته‌ای

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۸آن گل که بنازکی ندارد بدلی
  2. شمارهٔ ۶۰۹خوش آنکه گشاد چشم و دل سوی کسی
  3. شمارهٔ ۶۱۰عاشق شوی آنزمان که تن خاک کنی
  4. شمارهٔ ۶۱۱ساقی تو مگر چشم کرم باز کنی
  5. شمارهٔ ۶۱۲گر طالب فیض آب انگور شوی
  6. شمارهٔ ۶۱۳اهلی بدر آ ز گوشه تنهایی
  7. شمارهٔ ۶۱۴گر خاک رهش بدیده ام گل کردی
  8. شمارهٔ ۶۱۵جان در غم یوسف چو زلیخا نکنی
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.