پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۰۱

آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتد

کس را ز کفش جوی بدامن نفتد

گر افکنیش ز شاخ طوبی بزمین

چون غنچه ز مشت او یک ارزن نفتد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰۳تعظیم خسان به جا و مسکن باشد
  2. شمارهٔ ۳۰۴سهل است که مرد گوشه یی بگزیند
  3. شمارهٔ ۳۰۵هر بیخردی که نخوتش کار بود
  4. شمارهٔ ۳۰۶آدم ز ادب فرشته اطوار بود
  5. شمارهٔ ۳۰۷آنانکه به بند زینت و زیب تنند
  6. شمارهٔ ۳۰۸مردم همه جوهری و صاحب نظرند
  7. شمارهٔ ۳۰۹می را که خمار در کمین است چه سود
  8. شمارهٔ ۳۱۰گر عمر بکار می کنی حیف بود
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.