پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۰۷

آنانکه به بند زینت و زیب تنند

خود را بزبان مردمان می فکنند

آنکس که خود آراست بود دشمن خود

گر شاخ گل است کاخرش می شکنند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰۹می را که خمار در کمین است چه سود
  2. شمارهٔ ۳۱۰گر عمر بکار می کنی حیف بود
  3. شمارهٔ ۳۱۱می باده‌فروش داد و زر می‌طلبد
  4. شمارهٔ ۳۱۲ای پیر شکسته توبه سست نهاد
  5. شمارهٔ ۳۱۳گر رخش هوای دل اسیرت نبود
  6. شمارهٔ ۳۱۴در روی جوانان نظری می‌باید
  7. شمارهٔ ۳۱۵شهوت نهلی که چون شرابت ببرد
  8. شمارهٔ ۳۱۶کس در پی آزار دل افکار مباد
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.