پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۰

گر عمر بکار می کنی حیف بود

وین نامه بهر زه طی کنی حیف بود

جاییکه سروش غیب آید سوی تو

گرگوش بچنگ و نی کنی حیف بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۲ای پیر شکسته توبه سست نهاد
  2. شمارهٔ ۳۱۳گر رخش هوای دل اسیرت نبود
  3. شمارهٔ ۳۱۴در روی جوانان نظری می‌باید
  4. شمارهٔ ۳۱۵شهوت نهلی که چون شرابت ببرد
  5. شمارهٔ ۳۱۶کس در پی آزار دل افکار مباد
  6. شمارهٔ ۳۱۷آدم که بعشق محرم یار بود
  7. شمارهٔ ۳۱۸عاشق که همیشه وصل یارش باشد
  8. شمارهٔ ۳۱۹خوش گفت پدر مرا کسی مرد بود
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.