پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۹

خوش گفت پدر مرا کسی مرد بود

کز زن گذرد فرد و جهان گرد بود

گر زن نکنی فرد شوی ای فرزند

فرزند که زن نباشدش فرد بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲۱دست تو بشاهدان عالم نرسد
  2. شمارهٔ ۳۲۲آدم که نتش سرای ویران باشد
  3. شمارهٔ ۳۲۳دردا که رسید پیری و داد نوید
  4. شمارهٔ ۳۲۴این غره عمر عاقبت سلخ شود
  5. شمارهٔ ۳۲۵آن خواجه که خانه را بکهگل اندود
  6. شمارهٔ ۳۲۶هر چند که خصم کینه ور میباشد
  7. شمارهٔ ۳۲۷گردون که همیشه خاطر آزار بود
  8. شمارهٔ ۳۲۸گلزار جهان که غیر خارش نبود
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.