پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۱

آخر ز جهان غرقه بخون باید رفت

وز دایره سپهر دون باید رفت

زان روی بپیریت شود پشت دوتا

کز این در کوتاه برون باید رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۳ای مست فرح که ساغرت هست بدست
  2. شمارهٔ ۱۴۴برخاست میان بسته دلم چابک و چست
  3. شمارهٔ ۱۴۵چو پیر شدی لذت دوران هیچست
  4. شمارهٔ ۱۴۶خوش آنکه بخلقش سربازاری نیست
  5. شمارهٔ ۱۴۷من گنجم اگر خرابیم آیین است
  6. شمارهٔ ۱۴۸ای با تو عدم وجود هر چیز که هست
  7. شمارهٔ ۱۴۹آسوده در لطف حق از هر سوریست
  8. شمارهٔ ۱۵۰خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.