پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۵

چو پیر شدی لذت دوران هیچست

کو هر چه خوردی بی در دندان هیچست

دندان دو صف لشگر سلطان تن است

لشگر چو شکست کار سلطان هیچست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۷من گنجم اگر خرابیم آیین است
  2. شمارهٔ ۱۴۸ای با تو عدم وجود هر چیز که هست
  3. شمارهٔ ۱۴۹آسوده در لطف حق از هر سوریست
  4. شمارهٔ ۱۵۰خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست
  5. شمارهٔ ۱۵۱احمد سبب وجود آدم شده است
  6. شمارهٔ ۱۵۲تخمیر نبوت و ولایت ازلی است
  7. شمارهٔ ۱۵۳مفتاح در گنج جهان نادعلی است
  8. شمارهٔ ۱۵۴کس سر خدا بی نبی الله نیافت
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.