شمارهٔ ۱۳۷

ادامه‌ی رباعیات

1. شمارهٔ ۱۳۹شهوت ضررش مگو که حالی پیداست
2. شمارهٔ ۱۴۰وصلت نه بنسبت و به بختی که بداست
3. شمارهٔ ۱۴۱آخر ز جهان غرقه بخون باید رفت
4. شمارهٔ ۱۴۲با ظلمت مرگ برق جان را چه ثبات
5. شمارهٔ ۱۴۳ای مست فرح که ساغرت هست بدست
6. شمارهٔ ۱۴۴برخاست میان بسته دلم چابک و چست
7. شمارهٔ ۱۴۵چو پیر شدی لذت دوران هیچست
8. شمارهٔ ۱۴۶خوش آنکه بخلقش سربازاری نیست