پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۶۷۴

شمع من همنفست گر دگری خواهد بود

نفس گرم مرا هم اثری خواهد بود

ایکه دزدیده ز من باد گران می نوشی

هیچ پنهان نشود هر خبری خواهد بود

به هوس میرم اگر قد تو چون نخل روان

پیش تابوت من او را گذری خواهد بود

ایکه از گوشه چشمم نگری میدانم

که بحال منت آخر نظری خواهد بود

گر ترا بادگری میل بود جان کسی

اهلی آن نیست که یار دگری خواهد بود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۷۶شوخی که می نخورده دل خلق خون کند
  2. شمارهٔ ۶۷۷هر کس که بدان سرو قباپوش نشیند
  3. شمارهٔ ۶۷۸ذوق دیدار تو در جان بلاکش باشد
  4. شمارهٔ ۶۷۹چو آتشپاره ام ، از در درآمد خانه گلشن شد
  5. شمارهٔ ۶۸۰اگرچه مستی می صد عذاب می‌آرد
  6. شمارهٔ ۶۸۱آن سبز چو رنگش ز می ناب برآید
  7. شمارهٔ ۶۸۲دفع غم دور از تو میل باده‌ام چون می‌شود
  8. شمارهٔ ۶۸۳میرود از برم دگر، تا ببر که میرود؟
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.