پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

غزلیات

شمارهٔ ۶۳ - در وصف پرنس ارفع الدوله

بنور عقل نخستین و ذات موجد دانش

به باب حکمت و محراب علم و مسجد دانش

که چون مؤید عدل است دانش از در حکمت

خدای جل جلاله بود مؤید دانش

امیر نویان والاپرنس ارفع دولت

که هم مؤسس عدل است و هم معهد دانش

بقول حجت ظاهر بذات طیب و طاهر

بعزم غالب و قاهر برأی مرشد دانش

بلعل کان بدخشان بچهره مهر درخشان

بفضل نایب عمل بعقل سید دانش

شکر ربوده حلاوت ز منظر شکرینش

گهر گرفته طراوت ز طبع جید دانش

مجو بواسطه عقد فضل و شمس قلاده اش

جز آن کسی که شد از جان و دل مقلد دانش

چو در وزارت عدلیه دست یافت تو گفتی

که گشت عدلیه بیت کمال و مولد دانش

«امیری » از پی تاریخ این اساس رقم زد

«نهال عدل نروید مگر ز مورد دانش »

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵ - خطاب به معشوقدارم سری از خیال در پیش
  2. شمارهٔ ۶۶ - جواب از زبان معشوقای یاد تو مرهم دل ریش
  3. شمارهٔ ۶۷ - غزل ناتمامنه طاقتی که بماند دل من از طلبش
  4. شمارهٔ ۶۸سه‌شنبه خواند مرا آن صنم به خانه خویش
  5. شمارهٔ ۶۹فدای بدرو رخ ماه و زلف پر شکنش
  6. شمارهٔ ۷۰ - مرثیهنوجوان مرا فلک خونِ دل ریخت در ایاغ
  7. شمارهٔ ۷۱ - نکوهش عدلیه عصر قاجارباست و قاف محاکم قضیب استیناف
  8. شمارهٔ ۷۲آخر ای ایرانیان ای مردمان باشرف
همه‌ی غزلیات ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.