وطواط
شمارهٔ ۶۵ - خطاب بشاه
ندارم جامه ای ، ای شاه عالم
که با او نزد هر مردم نشینم
زمستانست و چون سیرم برهنه
من غر زن مگر در خم نشینم ؟
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۶۷ - در مدیحهما بندگان ، اگر چه جداییم از درت
- شمارهٔ ۶۸ - د رحق فخرالدینفخر دین ، اعتقاد من دانی
- شمارهٔ ۶۹ - در حکمتاگر آید ز دوستی گنهی
- شمارهٔ ۷۰ - در حق شهاب الدین صابر بن اسمعیل ترمذیشهاب الدین، سپهر فضل ، صابر
- شمارهٔ ۷۱ - در حق شمس الدینشمس دین ، ای ترا بهر نفسی
- شمارهٔ ۷۲ - در مدح تاج الدولهای گشته کار خلق مفوض برای تو
- شمارهٔ ۷۳ - در حق صابر بن اسمعیل ترمذیای صابر ، ای سپهر سخن ، ای جهان فضل
- شمارهٔ ۷۴ - در تهنیت وزارتصدرا ، وزارت از تو جمالی گرفت نو
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.