پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

مقطعات

شمارهٔ ۴۸ - در مدیحه گوید

چاکران تو گه رزم چو خیاطانند

گرچه خیاط نیند ، ای ملک کشور گیر

بگز نیزه قد خصم تو می پیمایند

تا ببرند بشمشیر و بدوزند بتیر

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۵۰ - در مدح عمر بن عبدالعزیزدو عمر آورد پیدا روزگار
  2. شمارهٔ ۵۱ - در حق شمس الدینبزرگوار جهان ، شمس دین ، بزرگ کریم
  3. شمارهٔ ۵۲ - در حق امیر زنگی حبشصفدری ، که از هنر اوست معالی دلخوش
  4. شمارهٔ ۵۳ - در حق شمس الدینگزیده شمس دین ای از نهیبت
  5. شمارهٔ ۵۴ - در معارفاز خدمت مخلوق باز کش
  6. شمارهٔ ۵۵ - در حق شمس الدینشمس دین ، کدخدای خاص ملک
  7. شمارهٔ ۵۶ - نیز در حق شمس الدینشمس الدین ای ز فیض مکرمتت
  8. شمارهٔ ۵۷ - هم در حق شمس الدینایا ثنای تو بر جملهٔ خلایق فرض
همه‌ی مقطعات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.