پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

مقطعات

شمارهٔ ۴ - در مرثیۀ نصرة الدین اتسز

ز مرگ شاهزاده نصرة الدین

نه دل را ماند قوت ، نه زبان را

جهانی بود در انواع مردی

که داند مرثیت گفتن جهان را؟

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۶ - در حق شمس الدین وزیرای شمی دین جمال تو اصل سعادتست
  2. شمارهٔ ۷ - نیز در حق شمس الدین وزیرای شمس دین ، امیر تویی بر مراد دل
  3. شمارهٔ ۸ - در حق تاج الدیز وزیرتاج دولت ، تویی که بر سر چرخ
  4. شمارهٔ ۹ - در مدح امام حمیدالدین ابوبکر بن عمر محمودیحمیدالدین ، در انواع محامد
  5. شمارهٔ ۱۰ - در حق ملک نیمروزنه من از آسمان گردنده
  6. شمارهٔ ۱۱ - در حق اتسز خوارزمشاهتویی ، شاها ، که از مهر و زکینت
  7. شمارهٔ ۱۲ - در عشق گویدآه ! از عشق بی کران ، کین عشق
  8. شمارهٔ ۱۳ - دربارۀ ادیب صابربن اسمعیل ترمذیصابر، ای چون صبر ذات تو گزیده نزد عقل
همه‌ی مقطعات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.