پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

قصاید

شمارهٔ ۱۰۲ - در مدح ادیب صابر بن ایمعیل ترمذی

صابر، ای طبع تو جهان هنر

وی بتو تازه بوستان هنر

ظاهرت صاحب ردای سداد

باطنت مالک عنان هنر

هر زمان خامهٔ تو در دو زبان

عقل را گشته ترجمان هنر

در اصابت نجسته هیچ خدنگ

به ز نظم تو از کمان هنر

ناشر فصل تو بیان خرد

شاکر سعی تو زبان هنر

در محافل افاضل از تو زده

مثل علم و داستان هنر

یافته ز اهتمام و همت تو

قوت و قوت جسم و جان هنر

کف کافی تست بحر کرم

دل وافی تست کان هنر

نثر تو نثره ، شعر تو شعریست

اندر اقطار تو آسمان هنر

تا که در عرصهٔ جهان باقیست

اثر دانش و نشان هنر

باد رأی تو مقتدای صواب

باد طبع تو قهرمان هنر

ادامه‌ی قصاید

  1. شمارهٔ ۱۰۴ - نیز در مدح ملک اتسز گویدجهان سرای غرورست، نی سرای سرور
  2. شمارهٔ ۱۰۵ - سوگندنامه در مدح اتسززهی بجود تو ایام مکرمت مشهور
  3. شمارهٔ ۱۰۶ - نیز در مدح مدیحه گویدای بتو چشم مکرمات قریر
  4. شمارهٔ ۱۰۷ - نیز در مدیحه گویدای بتو چشم مکرمات قریر
  5. شمارهٔ ۱۰۸ - این قصیده در مدح خداوند عالم ملک اعظم ناج الدنیا والدین بردالله مضجعه گویدای دولت جوان ترا بنده چرخ پیر
  6. شمارهٔ ۱۰۹ - در ستایش مجیر الدینای مجیر دین ایزد ، کایزدت بادا مجیر
  7. شمارهٔ ۱۱۰ - در مدح تاج الدین وزیرتاح دولت ، ای جوان بی نظیر
  8. شمارهٔ ۱۱۱ - قصیدۀ مخذوف الالف در مدح علاء الدوله اتسزخسرو ملک بخش کشور گیر
همه‌ی قصاید ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.