واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲ - در رسیدن کسی بشغل قضاوت سرود
این منصب والا، بتو میمون بادا
بد خواه تو را، جگر ز غم خون بادا
چون دادرس خلق شدی، شد تاریخ
«این دادرسی برتو همایون بادا»
واعظ قزوینی
ادامه‌ی ماده تاریخ
- شمارهٔ ۴ - تاریخ مرگ حاجی محمد حسینچو رو کرد «حاجی محمد حسین »
- شمارهٔ ۵ - تاریخ ساختمان تالاب رضی آبادشد در «رضی آباد» بنا این تالاب
- شمارهٔ ۶ - تاریخ افزایش منصب صدر اعظم شاه عباس ثانیز خدمت شناسی شنهنشاه عادل
- شمارهٔ ۷ - تاریخ زیبا بنائیدر این نیکو بنای دلگشا، از لطف حق هرگز
- شمارهٔ ۸ - تاریخ ساختن پنجره رواقیساخت بعهد خوش دولت «عباس شاه »
- شمارهٔ ۹ - تاریخ وفات سالک قزوینیبلبل گلشن سخن «سالک »
- شمارهٔ ۱۰ - در تاریخ ساختمان عمارتیره آوردی ضرورت بود ما را
- شمارهٔ ۱۱ - تاریخ ساختمان طاقیچون بحکم شاه دین پرور «سلیمان » زمان
درباره‌ی واعظ قزوینی
میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.