پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۴۷پیرانه نیست طور تو، ای شیخ کرده‌ای
  2. شمارهٔ ۴۸جانسوزتر کند گل رخسار را حجاب
  3. شمارهٔ ۴۹خیز و فکر خویشتن بین، چشم من، دیگر چه خواب؟
  4. شمارهٔ ۵۰شکم از لقمه چو پر شد، ز دل نوا مطلب
  5. شمارهٔ ۵۱رفت عهد شباب و دندان ریخت
  6. شمارهٔ ۵۲مد نظر، از روی گلت آب حیات است
  7. شمارهٔ ۵۳دور از تو توشه سفرم درد و محنت است
  8. شمارهٔ ۵۴گفتار نرم، آب رخ آدمیت است
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.