پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۶۰نرم خواهی که شود خصم، تو در گرمی کوش
  2. شمارهٔ ۱۶۱عشاق تو، تا شمع صفت جان نگدازند
  3. شمارهٔ ۱۶۲ز اندیشه بد گوست، کرم های لئیمان
  4. شمارهٔ ۱۶۳بی تمیزیهای عالم بین که پیش لعل او
  5. شمارهٔ ۱۶۴فکر زلفت، دود دل را دسته سنبل کند
  6. شمارهٔ ۱۶۵همنشینانی که از حق نمک دم میزنند
  7. شمارهٔ ۱۶۶. . .
  8. شمارهٔ ۱۶۷بیچارگان، بآه شهان را زبون کنند
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.