پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۷

در راه طلب پیاده می باید رفت

برخاک جبین نهاده می باید رفت

یکسان به زمین اگر شدی، عذر مگو

چون سایه ز پا فتاده می باید رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹مرغ دل من زشاخ بی برگ و بر است
  2. شمارهٔ ۱۰آسوده بود دلم ز ویرانه خود
  3. شمارهٔ ۱۱ابر آمده شب که ماهتابت ببرد
  4. شمارهٔ ۱۲مشکل باشد ز دام او جان بردن
  5. شمارهٔ ۱۳زانو زده طفل غنچه در مکتب تو
  6. شمارهٔ ۱۴داری دولبی که از ازل هم نمکند
  7. شمارهٔ ۱۵دل از غم تو حال خرابی دارد
  8. شمارهٔ ۱۶در فصل چنین که شد گلستان آباد
همه‌ی رباعیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.