پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰

آسوده بود دلم ز ویرانه خود

بی تاب شوم برون ز کاشانه خود

ایام به روی آتشم جای دهد

گر همچو کمان برآیم از خانه خود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲مشکل باشد ز دام او جان بردن
  2. شمارهٔ ۱۳زانو زده طفل غنچه در مکتب تو
  3. شمارهٔ ۱۴داری دولبی که از ازل هم نمکند
  4. شمارهٔ ۱۵دل از غم تو حال خرابی دارد
  5. شمارهٔ ۱۶در فصل چنین که شد گلستان آباد
  6. شمارهٔ ۱۷دل بهر معاش، چند زحمت بکشد
  7. شمارهٔ ۱۸جان در طلب هزار دلدار چراست؟
  8. شمارهٔ ۱۹گویند جفا نصیب بی سامان است
همه‌ی رباعیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.