پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

داری دولبی که از ازل هم نمکند

در بزمگه شراب حسنت گزکند

دارند جدایی به گه خنده ز هم

چون نوبت بوسه می شود، هر دو یکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶در فصل چنین که شد گلستان آباد
  2. شمارهٔ ۱۷دل بهر معاش، چند زحمت بکشد
  3. شمارهٔ ۱۸جان در طلب هزار دلدار چراست؟
  4. شمارهٔ ۱۹گویند جفا نصیب بی سامان است
  5. شمارهٔ ۲۰طفلم من و چرخم به جفا قوت دهد
  6. شمارهٔ ۲۱یاری به دیار هند، دلسوزم نیست
همه‌ی رباعیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.