پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲

روزی که عطای دم بدم خواهی کرد

رحمت بر خلق، بیش و کم خواهی کرد

یاد کرم تو کرده ام وقت گناه

یاد گنهم وقت کرم خواهی کرد؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴ای جوش دل صراحی و جام از تو
  2. شمارهٔ ۵ای ساقی بزمگاه صهبای کرم
  3. شمارهٔ ۶در وادی عشق، بی خبر باید رفت
  4. شمارهٔ ۷در راه طلب پیاده می باید رفت
  5. شمارهٔ ۸اشک آمد و حسرت ز دل ریش نبرد
  6. شمارهٔ ۹مرغ دل من زشاخ بی برگ و بر است
  7. شمارهٔ ۱۰آسوده بود دلم ز ویرانه خود
  8. شمارهٔ ۱۱ابر آمده شب که ماهتابت ببرد
همه‌ی رباعیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.