پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۴۱

کسی کو را نباشد طاقت یک میل ره رفتن

دود چون سرمه صد میل از پی رم کرده آهویش

به تعظیم صبا از جای خود یک مو نمی جنبد

به جای زلف اگر سنبل گذارد سر به زانویش

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۴۳از کف رغبت نداد، ساغر آیینه را
  2. شمارهٔ ۴۴۴کسی نگفت که چون گل همیشه عریان باش
  3. شمارهٔ ۴۴۵تا به کی باشی گرفتار امید؟
  4. شمارهٔ ۴۴۶شب در آغوش نظر بود سراپای تنش
  5. شمارهٔ ۴۴۷دلم از روی تو خوش، خاطرم از موی تو خوش
  6. شمارهٔ ۴۴۸یار میان باز کرد، رو به کناری نشین
  7. شمارهٔ ۴۴۹رسید موسم دی، جام و شیشه پیش آور
  8. شمارهٔ ۴۵۰جا در آتش کند از محرم و بیگانه خویش
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.