پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۵۰

جا در آتش کند از محرم و بیگانه خویش

چون کمان هر که برون می رود از خانه خویش

تا ز ما جغد نیفتد به ره در بدری

گل تعمیر نبردیم به ویرانه خویش

نیست چون سبحه درین کشت، جوی حاصل ما

سبز کردیم ز بهر دگران دانه خویش

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۵۲نگیرم چون سر زلف سیاهش؟
  2. شمارهٔ ۴۵۳برون نرفت فغانت ز تنگنای فلک
  3. شمارهٔ ۴۵۴به ره گلشنم آید در زندان در پیش
  4. شمارهٔ ۴۵۵کوهکن مزد گر از جوی تراشی می دید
  5. شمارهٔ ۴۵۶پروانه ما گرچه رسد زود به آتش
  6. شمارهٔ ۴۵۷چنان کز بهر آتش، سنگ و آهن را زنی برهم
  7. شمارهٔ ۴۵۸ز آب خوردن بسیار، گل شود کمرنگ
  8. شمارهٔ ۴۵۹ترسم از حرف غلط کاری، شود در نامه ام
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.