پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۲۹

چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی

خنده گلها، هم آواز صدای گریه است

دهر شد ماتم سرای فوت مطلبهای دل

چون کنم در گریه ضبط خود، که جای گریه است

همچو مینایی که می افتد نگون در بزم شوق

سرزمین خنده ام در زیر پای گریه است

بس که ما را کلک قسمت کرده رنگ آمیز درد

صورت دیوار ما در هایهای گریه است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۳۱مخمور مانده ایم و امید شراب نیست
  2. شمارهٔ ۲۳۲نوبر سبزه شادی نکند تا به ابد
  3. شمارهٔ ۲۳۳چون نقش قدم، غیر زمین، بستر ما نیست
  4. شمارهٔ ۲۳۴همچو نرگس، مدت عمرم به بیماری گذشت
  5. شمارهٔ ۲۳۵میزبانی نیست غیر از ما در ایوان خیال
  6. شمارهٔ ۲۳۶به سان مهره شطرنج، از متاع جهان
  7. شمارهٔ ۲۳۷هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان
  8. شمارهٔ ۲۳۸سفید گشت سرم از شکوفه پیری
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.