پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۲۴

صبا چو بگذرد از ما، ز داغ گل بیز است

قدح به ما چو رسد، از شکست لبریز است

چگونه شیشه ناستد تمام شب به نماز

که در صلاح، به از زاهد سحرخیز است

پیاله ای که به گلبرگ لعل او نرسد

چو جام لاله شرابش کدورت انگیز است

لبی ز خون دلم تر نکرد نرگس او

خبر نداشت که بیماری اش ز پرهیز است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۶بر لباس فاخر بی اعتبار خسروان
  2. شمارهٔ ۲۲۷چه سان به نامه عاشق سرش فرود آید
  3. شمارهٔ ۲۲۸ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت
  4. شمارهٔ ۲۲۹چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی
  5. شمارهٔ ۲۳۰دهد گردون عوض یک دسته خارم
  6. شمارهٔ ۲۳۱مخمور مانده ایم و امید شراب نیست
  7. شمارهٔ ۲۳۲نوبر سبزه شادی نکند تا به ابد
  8. شمارهٔ ۲۳۳چون نقش قدم، غیر زمین، بستر ما نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.