پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۲۷

امشب من و چشم قدح و دیدن مهتاب

مینا و سر گریه ز خندیدن مهتاب

تردستی ساقی نرسیده ست به جایی

کامشب نکند خواهش گل چیدن مهتاب

در کوی تو پاکان غم شبگرد ندارند

چیزی نتوان یافت ز کاویدن مهتاب

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹تعبیه کرده ست چرخ، در دل من اضطراب
  2. شمارهٔ ۱۳۰غیر افسردگی از زینت دنیا مطلب
  3. شمارهٔ ۱۳۱ناله ها در بحر و بر دارد غریب
  4. شمارهٔ ۱۳۲دارم از سرچشمه، رو در دشت حیرانی چو آب
  5. شمارهٔ ۱۳۳پر شده پیمانه ام، ظرف ندارد اجل
  6. شمارهٔ ۱۳۴قدم بیرون منه از عالم آب
  7. شمارهٔ ۱۳۵ای شب زلف تو روشنتر ز موی آفتاب
  8. شمارهٔ ۱۳۶لبریز جدایی کندش ساقی دوران
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.