پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۲۴

هرگز ندیده سایه جانانه آفتاب

با آنکه محرم است به هر خانه آفتاب

در آرزوی صبح بناگوش ماه من

خواهد ز چرخ، طالع دردانه آفتاب

آن ماه اگر قرار به همخانگی دهد

هرگز برون نمی رود از خانه آفتاب

ای خرمن جمال ترا دانه آفتاب

تو می فروش حسنی و پیمانه آفتاب

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۶غم از دل می برد آواز مطرب
  2. شمارهٔ ۱۲۷امشب من و چشم قدح و دیدن مهتاب
  3. شمارهٔ ۱۲۸وقت ساغر زدن، به فتوی ما
  4. شمارهٔ ۱۲۹تعبیه کرده ست چرخ، در دل من اضطراب
  5. شمارهٔ ۱۳۰غیر افسردگی از زینت دنیا مطلب
  6. شمارهٔ ۱۳۱ناله ها در بحر و بر دارد غریب
  7. شمارهٔ ۱۳۲دارم از سرچشمه، رو در دشت حیرانی چو آب
  8. شمارهٔ ۱۳۳پر شده پیمانه ام، ظرف ندارد اجل
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.