پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲یک دوست در ایران نماند از بهر این غربت زده
  2. شمارهٔ ۱۲۳تا نشستن، ده خطر گل می کند در میکده
  3. شمارهٔ ۱۲۴هرگز ندیده سایه جانانه آفتاب
  4. شمارهٔ ۱۲۵بر یاد رخش چون رود از دیده من آب
  5. شمارهٔ ۱۲۶غم از دل می برد آواز مطرب
  6. شمارهٔ ۱۲۷امشب من و چشم قدح و دیدن مهتاب
  7. شمارهٔ ۱۲۸وقت ساغر زدن، به فتوی ما
  8. شمارهٔ ۱۲۹تعبیه کرده ست چرخ، در دل من اضطراب
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.